“సినిమాను అత్యంత భారీగా, అద్భుతంగా చూపించాలనే తాపత్రయంలో మేకర్స్ క్యాన్వాస్ సైజ్‌ను విపరీతంగా పెంచేశారు. కానీ ఆ క్రమంలో కథను ఎంతలా లాగారంటే.. చివరకు అది కాస్తా తెగిపోయింది!”
ఒక కథ దేశంలోని ప్రతి ఒక్కరి గుండెల్లో నాటుకుపోయినప్పుడు, దాన్ని మళ్లీ తెరకెక్కించడం పెద్ద కష్టమేమీ కాదు. కానీ, ఈ తరం ప్రేక్షకులను ఆ కథతో భావోద్వేగంగా కనెక్ట్ చేయడమే అసలైన సవాలు. అగ్ర నటీనటులు, కళ్లు చెదిరే భారీతనం, శతాబ్దాలుగా ప్రతి ఇంట్లో వినిపించే అమర కావ్యం.. ఇలా ఒక క్లాసిక్ మాస్టర్‌పీస్‌ను సరికొత్తగా ఆవిష్కరించడానికి కావాల్సిన అన్ని వనరులు ఈ ప్రాజెక్ట్‌కు దక్కాయి.
కానీ, చివరకు ఇది ఒక హై-బడ్జెట్ వీడియో గేమ్ లాగా, ఒక సీజీఐ (CGI) కామిక్ వీడియోలాగా మిగిలిపోయింది. దర్శకుడిని విజువల్ ఎఫెక్ట్స్ డిపార్ట్‌మెంట్ చేతుల్లో బందీగా పెట్టేసినట్లు అనిపించే ఇలాంటి భారీ చిత్రాలను చూడటం ఒక సినీ విమర్శకుడిగా నిజంగా బాధాకరం. ఈ భారీ సినిమా కేవలం కంటికి ఇంపుగా అనిపించే రంగుల ప్రపంచమే తప్ప, రామాయణం లాంటి ఇతిహాసానికి ఉండాల్సిన భక్తిభావం గానీ, అంతర్లీనంగా ఉండే ఆత్మ గానీ ఇందులో ఎక్కడా కనిపించవు. ప్రేక్షకులు గ్రీన్ స్క్రీన్ మాయాజాలంలో మునిగిపోవాల్సి వస్తుంది.
దర్శకుడు నితీష్ తివారీ ఒక బలమైన స్క్రిప్ట్‌ను పక్కన పెట్టి, కేవలం టెక్నికల్ డెమో చూపించడానికే ప్రాధాన్యత ఇచ్చినట్లు అనిపిస్తుంది. ఒక సున్నితమైన, మానవీయ కోణాలున్న కథను కేవలం బాక్సాఫీస్ కలెక్షన్ల కోసమే అన్నట్లు ఒక డొల్ల ప్రాజెక్ట్‌గా మార్చేశారు. పద్ధతిగా సాగే మూడు అంకెల కథా విధానం (Three-act structure) కాకుండా, ఎడిటింగ్ అంతా హై-ఎనర్జీ క్లిప్స్‌ను ఎలాగోలా అతికించినట్లు ఉంది. ఇది ఒక సినిమాకంటే కూడా ఏదో గేమింగ్ యాప్‌లో వచ్చే సంబంధం లేని ట్రైలర్ల ప్లేలిస్ట్‌ను తలపిస్తుంది.
ఈ విజువల్స్ మరియు గ్రాఫిక్స్ హడావిడిలో ప్రధాన నటీనటుల నటన పూర్తిగా నలిగిపోయింది. రణ్‌బీర్ కపూర్ ఒక పౌరాణిక వీరుడిలా కాకుండా, కేవలం రెమ్యునరేషన్ కోసం వచ్చి వెళ్లిన ఒక సైలెంట్ ఇండీ-ఫిల్మ్ యాక్టర్‌లా కనిపిస్తాడు. శ్రీరాముడికి ఉండాల్సిన ఆ 'రాజీవ నేత్రాల' తేజస్సును పక్కనపెట్టి, కేవలం ఒక మూడీ లుక్‌తో సీన్లను లాగించేశాడు. దీనికి పూర్తి భిన్నంగా, యష్ కెమెరా ముందు నటనను ఒక రేంజ్‌లో వడ్డించేశాడు. తన హిందీ అరంగేట్రంలో ఫుల్ మెలోడ్రామాను దట్టించి, ఆ డిజిటల్ బ్యాక్‌గ్రౌండ్‌ను సైతం తనే కమ్మేస్తూ పక్కా విలనిజం పండించడానికి శతవిధాలా ప్రయత్నించాడు.
అయితే, అసలైన దారుణం ఎవరికైనా జరిగిందంటే అది సహాయ నటీనటులకే. కేవలం కంప్యూటర్ సాఫ్ట్‌వేర్ పక్కన నిలబడటానికే వాళ్లు ఉన్నట్లు అనిపిస్తుంది. సాయి పల్లవి తన నటనతో ఎంతో ఎమోషన్ పండించాల్సిన సీన్లలో.. గ్రీన్ స్క్రీన్ ముందు శూన్యంలోకి చూస్తూ నటించాల్సి రావడం వల్ల ఆమె పాత్ర ఆ డిజిటల్ మాయాజాలంలో ఎటో కొట్టుకుపోయింది.
ఇక మిగిలిన నటీనటులైతే కేవలం బ్యాక్‌గ్రౌండ్ ఆర్టిస్టులుగా మిగిలిపోయారు. లక్ష్మణుడిగా రవి దూబే విశ్వాసపాత్రుడైన తమ్ముడిలా కనిపించినా, అతని ముఖ్యమైన డ్యూటీ ఏంటంటే.. చుట్టూ ఉన్న గ్రీన్ స్క్రీన్‌ను చూసి కన్ఫ్యూజ్ అయినట్లు ఎక్స్‌ప్రెషన్స్ పెట్టడమే. సన్నీ డియోల్ పోషించిన హనుమంతుడి పాత్ర ఒక క్యారెక్టర్‌లా కాకుండా, మార్వెల్ 'హల్క్'తో పోటీ పడే ఒక ఎక్స్‌పెన్సివ్ సీజీఐ యాక్షన్ ఫిగర్‌లా ఉంది. కేవలం ఐమాక్స్ (IMAX) థియేటర్లలో చప్పట్లు కొట్టించడానికి మాత్రమే ఆ పాత్రను వాడినట్లు అనిపిస్తుంది. చివరకు సీనియర్ నటుడు అరుణ్ గోవిల్ కూడా ఆ ఫ్లాట్ డిజిటల్ లైటింగ్ మధ్య చిక్కుకుని, అయోధ్య సభకు ఉండాల్సిన గంభీరత్వాన్ని కోల్పోయి పూర్తిగా వృథా అయిపోయారు.
చివరగా చెప్పాలంటే.. ఈ విభిన్నమైన టోన్‌ల కలయిక సినిమాను పూర్తిగా దెబ్బతీసింది. ఒకవైపు కొంతమంది నటీనటులు నిశ్శబ్దంగా, సీరియస్‌గా డ్రామా పండించడానికి చూస్తుంటే, ఇంకోవైపు మిగతా పాత్రలన్నీ మైఖేల్ బే సినిమాల్లాంటి భారీ పేలుళ్ల మధ్య కొట్టుమిట్టాడుతున్నాయి. ఈ రెండింటికీ ఎక్కడా సింక్ కుదరలేదు. ఫలితంగా ఈ భారీ చిత్రం ఒక గ్లాసీ, ఓవర్-బడ్జెట్ కంప్యూటర్ గ్లిచ్ (సాంకేతిక లోపం) లా తయారైంది. ప్రేక్షకులను నిద్రపోకుండా ఉంచడానికి ఎగిరే ఏనుగులు, పిక్సలేటెడ్ కోతులు, డిజిటల్ ఖడ్గమృగాల మీద సినిమా ఆధారపడిందంటేనే.. అక్కడ కథ, కథనాలు ఎప్పుడో హరి గోవిందా అన్నట్లు అర్థమైపోతుంది!
